از سال ۱۳۷۹ که به منزل جدیدم نقل مکان کرده بودیم در حیاط منزلم درختان زیادی کاشته بودم و از میوه های آنها و زیبایی شان استفاده می بردیم. درخت گیلاس مان بسیار تنومند و پر بار شده بود و در این مواقع کلی از میوه های لذیذش تناول می کردیم. اما حیف که آفات زمانه به جان این درخت افتاد و در حالیکه میوه های تازه رسیده در شاخه های آن خودنمائی می کردنددرخت خشک شد و دیروز با ناراحتی تمام با اره به جانش افتادم و درخت را از بیخ بریدم و به جای آن نهالی تازه کاشتم تا مجالی باشد و عمری و این نهال تازه غرس شده به بار بنشیند.

وقتی زحمت آدمی و رنج ها و امید هایش به هدر میرود در هر اندازه و میزان که باشد موجب ملال می گردد. درخت هم موجودی زنده و با طراوت است و خشکیدنش برای هر کسی ممکن است ناراحت کننده باشد. و برای من تماشای پژمردن آن خیلی سخت بود.

حال اگر درخت من بعد سی سال به چنین روزی می افتاد بیشتر از این ناراحت کننده می شد.